پای دردل یک شهروند

چمن ورزشگاه آزادی آبپخش روزگاری نه چندان دور چنان سبز و یکدست می نمود که هر ورزشکاری از اینکه در چنین زمینی فوتبال بازی می کند به وجد می آمد.


سه سال مسئول هیات والیبال آبپخش آقای موسوی که پیمانکار سالن ورزشی و زمین چمن نیز بود با هزینه شخصی و بالغ بر سی میلیون ریال زمین چمن را تعمیر اساسی کرد و با گل و کود جان تازه ای به این زمین داد. اما بعد از رفتن ایشان هیچگونه توجهی به زمین چمن نشده و متاسفانه تربیت بدنی دشتستان نیز علیرغم نامه نگاری های متعدد و نماس های مخنلفی که با ایشان گرفته شده اظهار می دارند که چمن هیچ مشکلی ندارد در حالی که آخرین باری که آقایان در استادیوم آبچخش حضور یافته اند دو سال پیش بوده. آقایان حتی حاضر نبودند قدم رنجه کنند و ساعتی از وقت شان را به سرکشی اماکن ورزشی بگذرانند. با.ر کنید اگر به داد این زمین نرسند تنها زمین چمن ورزشی آبپخش که هر روز شاهد حضور ورزشکاران زیادی است ازبین می رود.

متاسفانه مسئولین تربیت بدنی دشتستان با اعمال و کم توجهی که حتی حاضر نشدند به درد دل مسئولیت هیات فوتبال گوش دهند در نابودی چمن و بهتر بگوییم نابودی ورزش آبپخش سهم بسزایی دارند

امیدواریم

گوش شنوایی وجود داشته باشد و قبل از اینکه کار از کار بگذرد مسئولین به فکر بیفتند. هر چند الان هم خیلی دیر شده است